Το Διακοπτό στέκει ήσυχο…

Δεν ακούγονται πια φωνές, ούτε το γνώριμο σφύριγμα που έδινε ρυθμό στη μέρα.

Για 130 χρόνια εδώ χτυπούσε ζωή. Άνθρωποι με εισιτήρια στο χέρι, χαμόγελα, παιδιά που κοιτούσαν με ανυπομονησία τις ράγες, ταξιδιώτες από κάθε γωνιά του κόσμου που ετοιμάζονταν να ζήσουν τη μοναδική διαδρομή προς τα Καλάβρυτα μέσα από το Φαράγγι του Βουραϊκού.

Το ταξίδι προς τα Καλάβρυτα δεν ήταν απλώς μια διαδρομή.Ήταν κάτι παραπάνω…

Ο Οδοντωτός Σιδηρόδρομος Διακοπτού–Καλαβρύτων δεν ήταν ποτέ ένα απλό τρενάκι. Ήταν εμπειρία, μνήμη, ρυθμός ζωής. Ένωνε το Διακοπτό με τα Καλάβρυτα μέσα από το φαράγγι του Βουραϊκού με έναν τρόπο μαγικό!

Σήμερα μόνο λίγοι περαστικοί και μια σιωπή που βαραίνει…

Αυτό το “σφύριγμα” που λείπει δεν είναι ήχος μηχανής. Είναι ρυθμός ζωής!

Τώρα η εικόνα μοιάζει παγωμένη στον χρόνο.

Σαν να σταμάτησε το ρολόι τη στιγμή που πέρασε το τελευταίο τρενάκι…

Δεν είναι μόνο οικονομικό το θέμα.

Είναι συναισθηματικό.

Είναι πολιτιστικό.

Σχεδόν υπαρξιακό για την περιοχή μας.

Και οι ράγες…έμειναν πίσω να μας θυμίζουν όλες τις υποσχέσεις που δόθηκαν από την πολιτική ηγεσία!

Χριστίνα Πλατάνου Καψάλη